bijna -Doodservaring
Hoe is dat?
Ja dat is eigenlijk niet te omschrijven. Tenminste door mij dan toch.
Ik zat in een soort hel van tevoren. Een aarde die verbrokkelde, er was niets waar ik
mijn eigen vast kon grijpen, alles verging, alles stortte in.
Hoe hoger ik klom, hoe verder alles onder me en langs me instortte.
Heel wonderlijk.
Op een gegeven moment was daar ergens boven, een Maria. Die reikte mij de hand
en ik reikte mijn hand. Van de ene seconde op de andere seconde kwam ik in
een prachtige wereld terecht, het was meer ja..alsof je in een soort
(je bent er zelf niet, je lichaam tenminste niet) in een soort zeepbel ongeveer,
een soort iets ronds doorschijnends waar je in bent. Als een ei, je bent in dat totaal
doorzichtige ei en dat ei dat is al onderweg voordat je bij je positieven komt merk je dat je onderweg bent.
Waarnaar toe? Je kijkt heel verbaasd. Ziet de schitterendste vormen links en rechts,
Ziet de prachtigste kleuren, het vervormen van
die vormen, veranderen van kleuren en ik had het gevoel : "als dit de dood is, van mij mag het".
En terwijl ik dan zo in het eigenlijk totale niets, maar gevuld met fantastische vormen en kleuren reisde, naar ik weet niet waar, gewoon het onderweg zijn in die doorzichtige eierschaal voelde ik mij méér dan gelukkig.
En ja, rechts van mij zag ik op een gegeven moment een wit licht in een soort grot.
Tenminste zo zou je het jezelf voor moeten stellen, maar de grot zag ik niet. De suggestie daarvan alleen en een wit licht als een soort poort maar ook de poort zag ik niet, nee, de suggestie ervan, maar het was rechts van mij.
En ik dacht bij mezelf: "oh, daar heb je dat licht, die poort waar men door zegt naar binnen te gaan",
maar gelukkig ging ik niet door die poort, ik ging gewoon wat meer naar links. Ik zweefde verder.
Reisde in een wereld van onbeschrijfelijke schoonheid zonder angst, vrees, pijn.
Zonder de behoefte aan ook iets anders
als alleen maar het onderweg zijn.
Ik moet erbij vertellen, ik had een "instorting" om het zomaar te noemen, ik slikte, tevoren dan , antibiotica voor koortsen die ik had en die antibiotica die werkte niet.
Zo stapelde zich het ongenoegen in mijn lijf,
of de onvoldaanheid in mijn lichaam, stapelde
zich op en het ging verder achteruit.
Een andere dokter die gaf mij daarna een
andere antibiotica, daarna weet ik alleen maar
dat de wereld verbrokkelde, angstaanjagend onder mij
vandaan viel en die hand van dat wezen,
die Maria-figuur,
die hand die mij reikte, die mij eruit trok uit dat totale verlaten en ongelukkig zijn.
Daar moet ik nog iets bij vertellen. Mijn zoon Gerrit had daar een idee voor.
Hij zei:” Ik heb een cd'tje waar een soort geluiden op staan uit een tropisch regenwoud”.
Of iets dergelijks.
Op het moment dat ik door angsten werd verscheurd
en de wereld om mij heen verbrokkelde, heeft hij dat
(maar dat wist ik natuurlijk niet,
tenminste dat realiseerde ik mezelf niet)
cd'tje opgezet met die geluiden, van,
the spitit of the Rainforest.
Alsof er een knop omschakelde
verdween de verbrokkelende wereld
en was ik onderweg
in die doorzichtige zeepbel, eierschaal,
hoe je het ook noemen mag,
volledig voldaan onderweg.
Ik wenste niets anders
dat dit onderweg zijn maar voort mocht duren.
waterlijn
D.Versteeg sr.
